“Lekker makkelijk, Bas”
zeg ik tegen mezelf.

Een paar dagen geleden leek alles nog zo rustig, nadat mijn onderzoeksdoel vaststelde: het aanhaken van mensen. De onrust groeit inmiddels weer als schimmel in een nat herfstbos.

Is dit wel het juiste pad? (natuurlijk!)
Heb ik niet te veel ideeen? (natuurlijk!)
Dit gaat toch nooit lukken? (natuurlijk!)

Om je een idee te geven, letterlijk, zijn dit alleen ideeen die momenteel op mijn lijstje staan:

1. Een dode sloot tot leven brengen
2. Gravel bike bouwen (bijna klaar)
3. Een kerk ombouwen tot 1 dag bios
4. Een pubquiz organiseren in het dorp
5. Pop-up cafe in een weiland
6. Fietstocht organiseren waar je weg gaat met nieuwe fietsvrienden
7. Een ijskraam waar je geen smaken kiest, maar emoties
8. Een lichtshow maken in het kleine bos met een wandeling met koptelefoon
9. Crosspaadjes project, zodat kinderen meer kunnen crossen
10. Een jaarlijkse wedstrijd maken voor het dorp
11. OZ boscross organiseren
12. Sportroulette organiseren, waar je als kind kan ontdekken welke sport je het leuks vindt
13. Inwoner van de maand voor het dorp
14. Een stilte café in een drukke stad
15. Focuskantoor
16. Een binnenspeeltuin gericht op sport
17. Klikpad. De meest simpele kliktest tool
18. …

En wat nu? Moet ik dan kiezen? Of juist lekker niet?

Alle ideeën voelen nog als los zand, ze zien er leuk uit, maar als ik ze oppak vallen ze uit elkaar. Er ziet nog geen ‘ziel’ in en ik weet dat dat pas gaat ontstaan zodra je er in een leven in blaast.

Ben ik dan ergens bang voor?

Ja. De hoeveelheid werk die ik mezelf op de hals haal als ik iets kies. Daar heb ik gewoon vandaag de dag geen ruimte en energie voor.

Samenvatting: 2 Redenen voor twijfel:

1. Er zit nog geen bezieling in (geen hell yeah gevoel)
2. Hoeveelheid werk die erachter zit (holy shit gevoel)

Twijfel hoort er natuurlijk gewoon bij. Dit is mijn onderzoek en het is als lopen in dikke mist. Je ziet alleen een klein stukje voor je en dit is wat ik nu zie. Als ik maar blijf bewegen, dan kom ik vanzelf ergens uit.